Τι μπορεί να δει από το παράθυρό του ένας άνθρωπος που μια κακιά στιγμή και ένα μόνιμα εχθρικό περιβάλλον τον έχουν καταδικάσει σε κατ’ οίκον περιορισμό; Ο Τάσος Βιζικίδης απαντά, τα πάντα: μπορεί να δει τον κόσμο να υπάρχει, να αλλάζει, να συντρίβεται και να ξαναζεί. Το κάδρο είναι ήδη εκεί, το μόνο που χρειάζεται είναι η γωνία του βλέμματος. Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο Μια βόλτα, ρε γαμώτο, να με κάψει ο Μάρτης, ο συγγραφέας καταγράφει με ωμή τρυφερότητα τις ιστορίες που «βλέπει» από το παράθυρό του, παραδίδοντάς μας μια σειρά σύντομων διηγημάτων που κινούνται σε μια γειτονιά την οποία όλοι αναγνωρίζουμε, κι ας υπάρχει μόνο στη φαντασία του. ΟΙ ιστορίες του γειωμένες, καθαρές και διάφανες, με τίτλους όπως: Τελευταίο δείπνο, Επεξεργαστής από πέτρα, Η αλάνα, Ο χαμαιλέοντας, Οι απέναντι, Η καρέκλα του σκηνοθέτη, Η μαμά του Μάρκου, Το φυλαχτό, Αφρικανικό σπουργίτι, Μελαμίνη, Στάση εμβρύου, Ο ένοικος του 3ου,Το λιβάδι της ελπίδας, Ευχή και κατάρα, Ζήσης Γεράσης, Η άνοιξη που σταμάτησε στις σκάλες… εκβάλλουν στη Μεγάλη Αφήγηση ως ένα ψηφιδωτό οικείων Ανωνύμων που, επιτέλους, έχουν φωνή και ταυτότητα.