ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ■ Μνήμη Aλέκου Λύτρα ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ Συνάντησα σ’ ένα καφενείο φανταστικό, της νιότης μου [ ανάμεσα φθινοπωρινής κι εαρινής, στην ισημερία μιας πέμπτης εποχής ] τον Αλέκο και τη Μυρτώ αγαπημένους φίλους, δυνατά μυαλά. Θέμα συζήτησης ατέρμονης και παθιασμένης, η αστική δημοκρατία η πάλη τάξεων και φύλων η πολύριζη κρίση η ευαίσθητη επί γης ισορροπία. [ Εκείνος πλέον απών. Εκείνη χωρίς τον σύντροφο που επί χρόνια έψαυαν μαζί μιαν εκδοχή άμεσης δημοκρατίας, με βάση τη μέθοδο του άρα, του Σχολείου της θάλασσας: …ελευθερία δεν είναι να κινείσαι ανεμπόδιστα στο πεδίο που σου έχει δοθεί. Να διευρύνεις αυτό το πεδίο και δη κατά τη διάσταση της αναλογίας των αισθήσεων, αυτό είναι. Διαθέτοντας καινούργιες μονάδες για τη μέτρηση του κόσμου. ] Ξύπνησα στην Κρήτη με ραγισμένο πόδι. Στη Βουλή, η Δημοκρατία ξανά με ραγισμένο το φτερό. [ Τι ανάρμοστη σύγκριση, θα πείτε δικαίως. Πράγματι, μοιάζει άτοπη. Κι όμως, κι όμως… ] Έκτοτε [ άνθρωποι και θεσμοί ] ζούμε τη διακύβευση όλων. Κι εμμένουμε στην εγρήγορση επειδή κατάδηλο πως απώλειες και ασυνέχειες ορίζουν το νέο σώμα μας.