[«Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ.» (Ματθ. 5,13-16) Η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε από το κράτος και υπήρξε από τα πρώτα αλλά και πιο αποτελεσματικά συστήματα ελέγχου. Δεν γεννήθηκε η Κρατική Εκκλησία για να σώσει αλλά για να κατευθύνει, να ορίζει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, να αποφασίζει ποιος αξίζει και ποιος όχι. Και όλα αυτά με τον ωραίο μανδύα της «θείας αγάπης», η οποία αγάπη διαστρεβλωμένη από την αληθινή έννοιά της την οποία είχε αποδώσει ο Άγιος Απόστολος Παύλος, καταλήγει πάντα να σημαίνει την υπακοή χωρίς ερωτήσεις και κρίσεις. Το Λύχνος υπό τον μόδιον σημαίνει το φως που κρύβεται ή καταπιέζεται κάτω από ένα μέτρο χωρητικότητας (μόδι), δηλαδή η αρετή, η γνώση ή το καλό που δεν εκδηλώνεται και κρύβεται, αντί να φωτίζει την κοινωνία. Υπό το πνεύμα των ανωτέρω έγινε η συγγραφή της παρούσας μελέτης περί των οικισμών που σχετίζονται με την ονομασία Μόδι, Χιλιομόδι κ.ά....] (Ο Συγγραφέας)