Στο γραφείο του Δημάρχου που τελειώνοντας τις σπουδές του στο Μαθηματικό με ειδίκευση στην οικονομία επέστρεψε να αναλάβει με αγαθές αλλά και φιλόδοξες προθέσεις το χρίσμα του ανώτατου άρχοντα του νησιού, εκεί που πριν αιώνες άλλοι άρχοντες αντιπρόσωποι μεγάλων θαλασσοκρατουσών δυνάμεων της Μεσογείου λάμβαναν το αξίωμα με το σπαθί τους ή με το λαρδί τους, επικρατούσε από το πρωί μία ανησυχία, καθώς τα απαραίτητα έγγραφα και δικαιολογητικά έπρεπε να βρεθούν και να παρουσιαστούν ενώπιον του σύγχρονου εξεταστή εκπροσώπου της υψηλής Πύλης των Αθηνοβρυξελλών. Η εξίσωση δεν μου βγαίνει. Πρώτου βαθμού και δεν βρίσκω λύση. Μου λείπουν δέκα ενώ μου περισσεύουν δεκαπέντε. Μπελάς πρώτου βαθμού και μαθηματικά δεν βρίσκω λύση. Μάλλον οι παλιότεροι ήξεραν μόνο πρόσθεση και μάλιστα ανόμοιων μεγεθών. “Kruzifix” του ξέφυγε χαμηλόφωνα. Καλημέρα σας, κ. Δήμαρχε, έρχομαι για… Μια στιγμή, μια στιγμή τώρα ναι, το βρήκα. Δεν υπάρχουν σταθερές, δεν υπάρχουν σταθερές! Όλα μεταβλητές και πρέπει να μπουν συντελεστές στους αγνώστους. Μήπως να σας βοηθήσω αν επιτρέπετε, τόλμησε να επέμβει στους ήδη ταραγμένους κύκλους της σκέψης του. Τώρα μάλιστα! Ο μπελάς μου είναι πως το πρόβλημα δεν είναι απλά μαθηματικό αλλά χρειάζονται γνώσεις ανθρωπολογίας, βιολογίας και κοινωνικής ψυχολογίας, κάτι που δεν έχω σπουδάσει αλλά σιγά σιγά θα το μάθω κι αυτό. Τι εννοείτε; Θηρίο ο άνθρωπος στην ανάγκη και γατάκι στην ευθύνη, κύριε… συνέχισε τον μονόλογο περισυλλογής στην οποία βρισκόταν εκείνο το διάστημα. 7 Διηγήματα κοινωνικοπολιτικών πολιτισμικών επιχειρηματικών οικογενειακών & συναισθηματικών μπελάδων