Είκοσι μία μέρες πίσω από μια κουρτίνα. Είκοσι μία μέρες υποχρεωτική καραντίνα – όχι από επιλογή, αλλά σύμφωνα με το ιατρικό πρωτόκολλο. Οδηγίες σαφείς: όχι επαφές, όχι έξοδοι, όχι πανικός. Μόνο χρόνος. Η ηρωίδα αρχίζει να γράφει ένα ημερολόγιο. Οι μέρες περνούν μέσα σε ένα σπίτι που γίνεται όλο και πιο στενό, ενώ μια μύγα –η κοινή, η οικιακή– γίνεται η μόνη της σταθερή παρουσία. Μικρή, ανθεκτική και αυτάρκης, κινείται ελεύθερα εκεί όπου η ίδια νιώθει παγιδευμένη. Το ημερολόγιό της δεν είναι εξομολόγηση, αλλά μια καταγραφή φθοράς και μια διαρκής απόπειρα διαφυγής. Καθώς οι σελίδες προχωρούν, αποδομούνται σχέσεις, βεβαιότητες και ταυτότητες. Η ανάγκη της να φύγει δεν αφορά μόνο τον χώρο ή τον άντρα που την πρόδωσε. Αφορά το αν μπορεί να εγκαταλείψει την εκδοχή του εαυτού της που έμαθε να αντέχει τα πάντα – εκτός από την αλήθεια. Μία πυκνή, εσωτερική νουβέλα για τα όρια της αντοχής, την απομόνωση και τη δύσκολη διαδρομή προς την αυτογνωσία.