Η Γυναίκα, νομοθετεί τη δική της νομοθεσία η ΑΛΠ: «Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για όλες τις εξουσίες» (Οδυσσέας Ελύτης). Δεν υπακούει πια στον νόμο της αντρικής δύναμης και αυθαιρεσίας. Η ανυπακοή, χαρίζει την ομορφιά της υπέρβασης των αυτονόητων, τα οποία έχουν ισχύ μόνο όσο τα αποδέχεται κάποιος. Και όπως η φυσική ομορφιά υπερβαίνει τις λέξεις γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν χρειάζεται απόδειξη και το οποίο διαπιστούται άμα τη εμφανίσει», έτσι και η πνευματική ομορφιά υπερβαίνει τη λογική. Η Φυλλολίφυ, ξεπερνώντας τα όρια της συμπαγούς αρσενικής λογικής, ενός ανδροκρατούμενου κόσμου, ελευθερώνεται από τα δεσμά της αρσενικής αντίληψης για τη γυναίκα. Στρέφεται στην αποδοχή της δικής της γυναικείας φύσης, απαλλαγμένης από τον ανδρικό προσδιορισμό. Απελευθερωμένη, η Άννα, ξανά νέα, Λίβια-ομορφηόμορφη, Πλουραμπέλα, αυτογνώμων, η Φυλλολίφυ, ποταμορροή μέσα στον χα- οχωρόχρονο της Αγρύπνιας, πάντα ρει, «pantharhea», ηρακλείτεια δημιουργός δύναμη.