- Ως πού μπορεί να φτάσει η αποξένωση μέσα σε ένα καθεστώς ανυποληψίας; - Τι σήματα κινδύνου εκπέμπουν τα δένδρα, οι τοίχοι και γενικώς τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης; - Και τι μπορεί να σημαίνει ένας συνήθης έρωτας; Στρατιωτική δικτατορία 1967 -1974. Άντρες συμβιβασμένοι, γυναίκες ανυπότακτες και ασυμβίβαστες. Οι νέοι θέλουν ν΄΄ αλλάξουν τον κόσμο. Ο έρωτας, απείθαρχος και ανυπάκουος, τρομάζει το καθεστώς. Φθινόπωρο του ΄΄72. Τα πανεπιστήμια ξυπνούν, το καθεστώς τρίζει. Νομική Αθηνών, Φλεβάρης 1973. Οι φοιτητές εξεγείρονται. Οι δικτάτορες παρακολουθούν έντρομοι. Οι αστυνομικές αρχές υποβλέπουν τις στρατιωτικές. Και αντίστροφα. Τα δένδρα ηχούν! Και φοβίζουν. Ο μηχανισμός αγωνιά και ψάχνει εναγωνίως ενόχους και ηθικούς αυτουργούς. Όταν τελικά τους συλλάβει, κορυφώνεται η γελοιοποίηση και η παράκρουση. Το σαθρό σύστημα μπορεί να καταρρεύσει μ΄΄ ένα μονάχα παιδικό φύσημα, με δυο μόνο λόγια παιδιού. Γιατί μεθά η εξουσία τον άνθρωπο κι ύστερα αυτός δεν ξέρει τι κάνει και πού πάει.