Στις αρχές του 20ού αιώνα, σε έναν κόσμο διαποτισμένο από θεωρίες φυλετικής ανωτερότητας, ευγονικής και κοινωνικού δαρβινισμού, η λογοτεχνία αντιδρά απέναντι στη βία, στην εκμετάλλευση των ειδών και στην απανθρωποποίηση. Δύο εμβληματικά διηγήματα, «Ο απόφοιτος της ζούγκλας» του Τζέιμς Φράνσις Ντουάιερ και «Το πιο επικίνδυνο θήραμα» του Ρίτσαρντ Έντουαρντ Κόνελ Τζ., εξερευνούν το σκοτεινό σημείο όπου ο άνθρωπος αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω της φύσης και του ζωικού βασιλείου, καθώς και το επόμενο στάδιο που ο «άρχων της τροφικής αλυσίδας» υποβιβάζεται από κυνηγός σε θήραμα. Μέσα από στιγμές αγωνίας, περιπετειώδεις σκηνές και φιλοσοφικούς διαλόγους που συχνά αγγίζουν την ειρωνεία, οι συγγραφείς θέτουν ένα ανησυχητικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν η ζωή παύει να θεωρείται σημαντική; Τα δύο διηγήματα, γραμμένα σε μια εποχή έντονων ιδεολογικών αναταράξεων, παραμένουν ανατριχιαστικά επίκαιρα, φωτίζοντας κυρίαρχες κοινωνικές πρακτικές. Σε εξωτικά τοπία και απομονωμένα νησιά, όπου η υπεροψία του «δυτικού» κόσμου συγκρούεται με την επιβίωση και το ένστικτο, οι ήρωες των ιστοριών έρχονται αντιμέτωποι με το παλαιό καθεστώς και ορισμένες από τις πιο ζοφώδεις πρακτικές που γνώρισε ποτέ ο κόσμος: την κακοποίηση ζώων και το κυνήγι ανθρώπου από άνθρωπο. «Θα ευχαριστηθούμε κυνήγι στον Αμαζόνιο. Σπουδαίο άθλημα, το κυνήγι». «Το καλύτερο στον κόσμο» συμφώνησε ο Ρέινσφορντ. «Όσον αφορά τον κυνηγό» απολογήθηκε ο Γουίτνεϊ. «Κι όχι, όσον αφορά τον ιαγουάρο». «Μη λες παλαβομάρες, Γουίτνεϊ’ είπε ο Ρέινσφορντ. «Είσαι κυνηγός μεγάλων θηραμάτων, όχι φιλόσοφος. Ποιος νοιάζεται για τα συναισθήματα του ιαγουάρου;