«Το Εθνικόν δράμα, του οποίου τελευταία πράξις υπήρξεν η άμαχος καταστροφή του Ελληνικού Στρατού εν Μικρά Ασία και η εκρίζωσις των απομεινάντων μετά την σφαγήν και την αιχμαλωσίαν πληθυσμών της υποδούλου Ελλάδος, εξειλίχθη δια μέσου μακράς σειράς ποικίλων και περιέργων γεγονότων, εις το βάθος των οποίων καθαρά διαφαίνεται η διχογνωμία η χαρακτηρίζουσα την καθόλου δράσιν του ελληνικού κόσμου από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερον. Όπως εν τη καθόλου δράσει του ο ελληνικός κόσμος εστάθη ικανός δια τα δυσκολώτερα μεγαλουργήματα οσάκις ωδηγήθη από ικανούς κυβερνήτας, και υπέστη τους μεγαλύτερους εξευτελισμούς οσάκις έπεσεν εις τας χείρας ανικάνων και ανηθίκων αρχόντων, ούτω και κατά την πλούσιαν εις έκτακτα γεγονότα δεκαετίαν (1919 - 1922) εδοκίμασε διαδοχικώς την Νίκη και την Ήτταν, την Δόξαν και τον Εξευτελισμόν, την Ακμήν και την Κατάπτωσιν…»