Το βιβλίο αυτό δεν είναι ιστορία. Είναι ο πόνος της ιστορίας. Ή η ιστορία του πόνου. Είναι η οπτική του συγγραφέα πάνω στο μεγαλείο και την τραγωδία της Αντίστασης των Ελλήνων απέναντι στους εισβολείς και τους συνεργάτες τους. Αλλά είναι και το συμπέρασμα πως το κατεστημένο, παγκόσμιο και εθνικό, μπορεί να βρίσκεται σε έναν διαρκή και αδυσώπητο οικονομικό ανταγωνισμό, μέσα στον οποίο κυοφορούνται φοβερές συγκρούσεις. Στο βάθος τους όμως σιγοκαίει η σπίθα του πολέμου. Αλλά στην κρίσιμη στιγμή, όταν οι λαοί βγαίνουν στο προσκήνιο και μάχονται για ένα δικαιότερο μέλλον, που σημαίνει μεγαλύτερη δημοκρατία και περισσότερη ελευθερία, το κατεστημένο συσπειρώνεται και αντιμάχεται με τους μηχανισμούς του και με τη δύναμη των όπλων τις εξεγέρσεις των λαών. Η ιστορία των ανθρώπων δεν είναι εθνική. Είναι ταξική. (…)