Ὁ Ζητιάνος, κορυφαῖο πεζογράφημα τοῦ Ἀνδρέα Καρκαβίτσα, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα ἔργα τῆς νεοελληνικῆς λογοτεχνίας. Βγαλμένο μέσα ἀπὸ τὶς περιηγήσεις τοῦ Καρκαβίτσα στὴν ἑλληνικὴ ἐπαρχία, συνδέεται μὲ τὶς κυρίαρχες φυσιοκρατικὲς ἰδέες τῆς ἐποχῆς καὶ θεωρεῖται χαρακτηριστικὸ ἔργο τοῦ νατουραλισμοῦ. Ἡ μορφὴ τοῦ ζητιάνου Τζιριτόκωστα παραμένει μία ἀπὸ τὶς ἀλησμόνητες στὴ νεοελληνικὴ λογοτεχνία. Στὸ Ἐπίμετρο ἐξετάζονται οἱ σχέσεις τοῦ ἔργου μὲ τὴν προγενέστερη καὶ σύγχρονη γραμματεία γύρω ἀπὸ τοὺς κραβαρίτες ζητιάνους καὶ τοὺς κατοίκους τοῦ θεσσαλικοῦ κάμπου καθὼς καὶ οἱ ὀφειλὲς τοῦ συγγραφέα στὶς δαρβινικὲς καὶ μεταδαρβινικὲς ἰδέες. Μὲ τὴ Γενικὴ Εἰσαγωγὴ τοῦ Φιλολογικοῦ Ἐπόπτη τῆς σειρᾶς φωτίζεται τὸ πνευματικὸ κλίμα τοῦ τέλους τοῦ 19ου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα.