Πώς πρέπει να αντιμετωπίζει ο διεθνής διαιτητής τους κανόνες αμέσου εφαρμογής; Δεσμεύεται αποκλειστικά από το δίκαιο που επέλεξαν τα μέρη ή οφείλει να λάβει υπόψη επιτακτικούς κανόνες της έδρας, του κράτους εκτέλεσης της σύμβασης ή τρίτων εννόμων τάξεων με ουσιώδη σύνδεσμο προς τη διαφορά; Πότε η μη εφαρμογή ή η πλημμελής εφαρμογή ενός τέτοιου κανόνα μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση ή άρνηση αναγνώρισης της διαιτητικής απόφασης; Ποια είναι τελικά τα όρια μεταξύ ιδιωτικής αυτονομίας και κρατικής επιτακτικότητας στη διεθνή εμπορική διαιτησία; Το έργο προσεγγίζει τους κανόνες αμέσου εφαρμογής όχι ως απλή εξαίρεση του εφαρμοστέου δικαίου, αλλά ως προνομιακό πεδίο συνάντησης του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου με τη διεθνή διαιτησία. Μέσα από συστημική ανάλυση, αφενός, του πολιτειακού ελέγχου της διαιτητικής απόφασης μέσω της διαιτητευσιμότητας και του φίλτρου της διεθνούς δημόσιας τάξης και, αφετέρου, της εσωτερικής μεθοδολογίας της διαιτητικής κρίσης, με επίκεντρο την πρόδηλη, ενεργό και συγκεκριμένη προσβολή της διεθνούς δημόσιας τάξης, υποστηρίζεται ότι η επιτακτικότητα δεν εφαρμόζεται μηχανικά, αλλά εντάσσεται σε ελεγχόμενη, αιτιολογημένη και αναλογική στάθμιση. Απευθύνεται στον νομικό, τον διαιτητή, τον δικαστή, τον ακαδημαϊκό και τον φοιτητή που επιθυμεί να κατανοήσει σε βάθος τη θέση των επιτακτικών κανόνων στο σύγχρονο πολυκεντρικό δικαιοδοτικό περιβάλλον στο οποίο εγγράφεται η διεθνής εμπορική διαιτησία.