Τα "Οικογενειακά ή πολυπρισματικός κόσμος" κατά τον Ιωάννη Πανουτσόπουλο είναι ο "τρόπος να θεραπεύουμε τις αμυχές πριν γίνουν τραύματα. Να θεραπεύουμε τα τραύματα όταν μπορούν να επουλωθούν. Να χαρίζουμε τη συγγνώμη πριν ακόμα μας ζητηθεί. Να νουθετούμε δίχως να γίνει αντιληπτή η νουθεσία". Η οικογένεια, άλλωστε, μπορεί να υπήρξε "ιδεολογικό κατάλυμα για νεανικά τολμήματα. Ιδιότυπο παρεκκλήσι για έναν κόσμο ανέγγιχτο από την απληστία". "Γιατί θα έρθει ο καιρός να συναθροιστούμε. Η ανάγκη να σιτιστούν τα πλήθη που επικρέμονται από το χείλος της αλήθειας. Τότε και ο άρτος θα περισσέψει και ο οίνος θα επαρκέσει. Και τα δίχτυα των αλιέων ολόγιομο θα πιάσουν το φεγγάρι των στοχασμών μας". Ή όπως θα μπορούσε να ειπωθεί σε ένα τετράστιχο: Ετοιμόγεννες λέξεις Σε μια στέρφα πατρίδα Αν γεννήσουν κορίτσι Θα το βγάλω ελπίδα!