Ο Γιώργος Πύργαρης προερχόμενος από τις κρυστάλλινες πηγές του Σεφέρη, του Καβάφη, του Ελύτη, του Καρυωτάκη αλλά και του δημοτικού τραγουδιού και χωρίς να τον αγχώνει η «ποιητική μόδα» μας δίνει με αυτό το βιβλίο, τη δεύτερη ποιητική του συλλογή «Όταν γερνούν τα αγάλματα» μετά από «Τα έμμετρα του αφανούς». Αν θα έπρεπε να συνοψίσουμε τη συλλογή σε μια φράση, αυτή θα ήταν: «Η κριτική στον σύγχρονο πολιτισμό και η ομορφιά της πτώσης». Πρόκειται για ποιήματα που είναι γραμμένα από το 1995 περίπου, μέχρι το 2010. Κριτική ματιά στην «μετα-Άξιον εστί» εποχή, στην ελληνική και παγκόσμια πραγματικότητα, μνήμη, υπαρξιακές και θεολογικές αναζητήσεις, θρήνος για την απώλεια, αυτοκριτική της τέχνης αλλά και κάθαρση. Τα ποιήματα συγκλίνουν στην ιδέα ότι η αληθινή αξία του ανθρώπου (και της τέχνης) αναδεικνύεται τη στιγμή που αποδέχεται τη φθορά του, κατεβαίνει από το βάθρο και επιστρέφει στη «λάσπη» και στο «φως» της πραγματικής ζωής. Είναι μια προσωπική πορεία από την αλαζονεία του ναρκισσισμού και της ψευδαίσθησης της αθανασίας στην αποδοχή της φθοράς, που όμως αποτελεί και αυτοκριτική του πολιτισμού και της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη γη. Προβάλλει την ταπεινότητα ως το τελευταίο οχυρό για έναν επαναπροσδιορισμό των αξιών και κατ’ επέκταση την επανεφεύρεση του πολιτισμού, στο βαθμό βέβαια που η τέχνη μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο. Υπάρχει η υπόνοια, πως ο Πύργαρης, με τα ποιήματά του «Μεσημεριανό φως» και το ομώνυμο του τίτλου «Όταν γερνούν τα αγάλματα» ερμηνεύει την παρεξηγημένη έννοια του υπερανθρώπου του Νίτσε, όχι ως θέληση του κτήνους για δύναμη αλλά ως… μεταμόρφωση του «εγώ» σε «εμείς» και εξανθρωπισμό.