«Κοντεύουν μεσάνυχτα. Βρίσκεται ξαπλωμένος μέσα σε μια λίμνη από νερό και τσίπουρο και κομματάκια από γυαλί. Έπαψε η βροχή. Παίζει το ραδιόφωνο. Βάζει τις παλάμες στο πάτωμα και κάνει να σηκωθεί, αλλά τραυματίζεται απ’ τα γυαλιά. Πονάει στο κεφάλι, στο σβέρκο, στη μέση, στα πλευρά. Καταφέρνει να πάει μέχρι το μπάνιο. Στον καθρέφτη αντικρίζει ένα χλωμό πρόσωπο με ρουφηγμένα μάγουλα, πρησμένα μάτια, ξεραμένα αίματα στα γένια και δυο γυαλιά καρφωμένα στο μέτωπο. Πλένεται. Τρίβεται. Σκουπίζεται. Τραβάει την πρίζα απ’ το ραδιόφωνο και κλειδώνει. Μυρίζει νοτισμένο χώμα ανακατεμένο με το αίμα της κατσίκας. Μπαίνει στ’ αγροτικό. Φτάνει στον όχτο με μια γκαζιά και κατηφορίζει προς τον κάμπο. Περνάει το ποτάμι. Περιπλανιέται στους χωματόδρομους. Έχει πανσέληνο και όπως τα χωράφια φωτίζονται απ’ το χλωμό φως μοιάζουν από άλλον πλανήτη. Του καρφώνεται στο μυαλό ο Μίλτος. Και αν μιλήσει στη χωροφυλακή; Μήπως μιλήσει στους χωριανούς και πει ακόμα και ψέματα για να μην υπάρχει καμιά υποψία για το τομάρι του; Μήπως ποτέ δεν έπαψε να γουστάρει τη Ρένα και θέλει να τον εκδικηθεί μπας και την κερδίσει εκείνος;». Η έντονα κινηματογραφική ατμόσφαιρα της γραφής του Όχτου μετατρέπει την επιφάνεια των νερών του ποταμιού σε επιφάνεια προβολής του σκληρού κόσμου της θεσσαλικής ενδοχώρας. Η βία υφίσταται απλώς ως εύλογο παρακαλούθημα της φύσης, ενώ η ουδετερότητα της αφήγησης λειτουργεί καλειδοσκοπικά ως τρόπος παρατήρησης της ροής του τόπου και του χρόνου, δίχως επεξηγήσεις και βεβαιότητες.