Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας ασχολείται με ένα ίδρυμα με ιστορική διαδρομή που εκκινεί από τη δεκαετία του 1950. Πρόκειται για το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, απ’ όπου πέρασαν ονόματα, όπως του Κωνσταντίνου Θ. Δημαρά και του Διονύσιου Ζακυθηνού. Με την πεποίθηση ότι η επιλογή ήταν σωστή, όπως και ο προβληματισμός, αλλά και η απόφαση για τη «δοκιμή» του εγχειρήματος, πέρασα την πόρτα τού πιο πάνω οργανισμού, τον Νοέμβριο του 1979. Όσα ακολούθησαν με πλούτισαν και μου έδωσαν θετικές απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματά μου. Μια ζωή στην έρευνα, με τα ερωτήματά της, τις μεθόδους της, τα εργαλεία της, τα αποτελέσματά της, είναι ζωή κερδισμένη για τα υποκείμενα που την υπηρετούν. Γιατί, απλώς, η επιλογή γίνεται με βάση «το κινούν», την ανάγκη, το «σαράκι» που τρώει το υποκείμενο, τον ερευνητή. Τα υπόλοιπα έρχονται στη διαδρομή να ζυμωθούν με τα προαναφερθέντα. Από τα πιο πάνω, ευθέως συνάγεται ότι το βιβλίο μου αυτό έχει στο επίκεντρό του τον άνθρωπο, συνιστά ένα ανθρωποκεντρικό εγχείρημα.