Το βιβλίο του Φρήντριχ Σίλλερ Περί της αισθητικής παιδείας του ανθρώπου σε μια σειρά επιστολών (1795) είναι το κυριότερο φιλοσοφικό έργο του σπουδαίου ποιητή και στοχαστή. Πρόκειται για ένα πολυσύνθετο έργο, καθώς, εκτός από το κεντρικό θέμα του, την αισθητική, περιλαμβάνει ακόμη την ανθρωπολογία, τη φιλοσοφία της ιστορίας και του πολιτισμού, τον πολιτικό στοχασμό, την ηθική αλλά και τη μεταφυσική του συγγραφέα. Το έργο αναγνωρίζεται καθολικά, από κοινού με την Κριτική της κριτικής δύναμης (1790) του Καντ, ως θεμελιώδες για την κλασική αισθητική, τη διαμόρφωση του γερμανικού ιδεαλισμού και κλασικισμού, αλλά και ως πρόδρομος του ρομαντισμού. Για το βιβλίο έχει ειπωθεί καίρια ότι «συνδυάζει τις πλουσιότερες σε περιεχόμενο ιδέες με μια σπάνια ομορφιά της έκφρασης», αναδεικνύοντας τον Σίλλερ σε σύγχρονο όλων των εποχών. Στο επίμετρο περιλαμβάνονται τρία κείμενα, του Σίλλερ, του Χέγκελ και του Βίλχελμ φον Χούμπολτ, εξαιρετικής σημασίας για την ερμηνεία του έργου. Το κείμενο πλαισώνεται με σχόλια πραγματολογικά και ερμηνευτικά, καθώς και με διεξοδικά επιλεγόμενα του μεταφραστή, τα οποία αναλύουν το έργο και βοηθούν στην κατανόησή του. Η παρούσα δεύτερη έκδοση των Αισθητικών Επιστολών αποτελεί την πολλαπλώς αναθεωρημένη, συμπληρωμένη και διορθωμένη μορφή της πρώτης έκδοσης (Ιδεόγραμμα, Αθήνα 2006), η οποία υπήρξε η πρώτη ελληνική μετάφραση από το γερμανικό πρωτότυπο.