Ένα ποιητικό ταξίδι αυτογνωσίας στα όρια της σκέψης και του συναισθήματος... Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ Χρόνια τώρα ανεβαίνω σε ψηλό βουνό, Εκεί που οι πέτρες μιλάνε. Τα δένδρα σού δίνουν το χέρι τους, Το βλέμμα χάνεται στον απέραντο ορίζοντα. Κρυμμένος ο θόρυβος, και η ανάσα Αντάξια της ζωής που έκανες. Ο ουρανός κοντά σου, τα πουλιά Πετάνε δίπλα σου, εξαρτάσαι Μόνο από τον εαυτό σου. Λάμπεις στην αντανάκλαση του ήλιου Στο νερό που στεγνώνει. Είσαι τόσο κοντά στην ψυχή σου Καταλαβαίνεις ότι σκέφτεσαι. Όταν σηκώνεις τα χέρια στον ουρανό Κάτι ζεστό περνάει μέσα σου. Η ύπαρξη σου ανταμείβεται, η καρδιά σου γαληνεύει. Ψυχή μου Πόσο κοντά είμαστε Πόσο μοιάζουμε. ΠΕΤΑΩ ΠΕΤΡΕΣ Παραγωγικός ο άνεμος σήμερα. Πουλιά σού δείχνουν τη λευτεριά. Να μπορούσα να σηκώσω τον βράχο, Να βγάλω την καρδιά μου. Να περάσω το μονοπάτι με τους Δράκους που κρυφοκοίταζα με τα Μάτια κάτω. Να βάλω φωτιά στην Αμφιβολία, να ρίξω νερό για να δω Τι απέμεινε. Λογαριασμός απλήρωτος η ζωή. Μόνο που έρχεται γελώντας όταν Εσύ ματώνεις. Κραυγή αγρίου ζώου απόψε. Οι τσιγγάνοι χορεύουν στη φωτιά. Κι εγώ πετάω πέτρες στον εαυτό μου.