Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να εξετάσει τη διακαλλιτεχνική σχέση και τη συνομιλία ποίησης και κινηματογράφου μέσω διακειμένων. Πιο συγκεκριμένα, εστιάζει στην ανίχνευση ποιητικών διακειμένων στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου και κινηματογραφικών διακειμένων στην ποιητική συλλογή Ανάστασις του Ανδρέα Ταρκόφσκι του Δημήτρη Κοσμόπουλου. Η εργασία ερευνά κυρίως την ελεύθερη απόδοση ποιητικών αποσπασμάτων που επιχειρεί ο ποιητικός κινηματογράφος και τη μεταφορά κινηματογραφών πλάνων και δομών στον ποιητικό λόγο. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να αποδείξει ότι ο κινηματογράφος διαλέγεται με την ποίηση, όπως ακριβώς και με την πεζογραφία και ότι τα εμβληματικά έργα μπορούν να αποδοθούν σε κάθε τέχνη, αξιοποιώντας το σημειολογικό της σύστημα και τις τεχνικές της. Ο Αγγελόπουλος, από τη μία πλευρά, επικοινωνεί με μείζονες ποιητές παγκόσμιου βεληνεκούς και ο Κοσμόπουλος, από την άλλη, μεταγράφει σε ποίηση στιγμιότυπα από τη ζωή και τη φιλμογραφία του Tarkovsky. Με πυλώνες το έργο του Αγγελόπουλου και του Κοσμόπουλου επιχειρείται η ανάδειξη της διακαλλιτεχνικής και διακειμενικής σχέσης ποίησης και κινηματογράφου.