Κεντρικός άξονας της συλλογής είναι η ίδια η Θεσσαλονίκη και το πολυσύνθετο μωσαϊκό της. Ο ποιητής —μοναχικός περιπατητής— περιηγείται στην καρδιά της πόλης και της ιστορικής της μνήμης· η ποιητική φωνή ταλαντεύεται ανάμεσα στην νοσταλγική ανάκληση μιας αλλοτινής αίγλης και την πικρή συνειδητοποίηση της σημερινής παρακμής. «Υπαινικτικά φλερτάροντας συχνά με μια απρόβλεπτη ωμότητα τα ποιήματα του Γιαγτζόγλου ξεδιπλώνουν έναν λιτό, αιχμηρό λόγο που μοιάζει να κουβαλά μέσα του καλά κρυμμένα την ποιητική παράδοση που τα γέννησε: την ειρωνεία του Χριστιανόπουλου, το χιούμορ του Ιωάννου, την ματαίωση της ποιητικής γενιάς του ‘80. Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς και σε μια πόλη που ψάχνει την ταυτότητα της ο ποιητής υψώνει μια φωνή διαμαρτυρίας, νοσταλγίας, αγάπης και ειρωνείας που υψώνεται σαν προσευχή» (Μάρθα Βασιλειάδη, αν. καθηγήτρια του ΑΠΘ). * * * ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ Κάθε βράδυ Στους ίδιους δρόμους Φιλίππου Αγνώστου Στρατιώτου Αμύντα Πλάτωνος Ολύμπου Ρωμαϊκή Αγορά Παλιατζίδικα Στον ίδιο λαβύρινθο Χωρίς μίτο Καμιά Αριάδνη Μόνο το τέρας Περιμένει πάντα εκεί Στην ίδια γωνία * * * ΔΥΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ Πόσο μακριά να πας Όταν κοιμάσαι σε υπόγεια Με μουσκεμένα ντουβάρια Και σομιέδες να τρυπούν την πλάτη; Πόσο μακριά να πας Όταν κυνηγάς σκοτάδια Και κολλάς στο μέτωπο Τρομαγμένες πυγολαμπίδες; Πόσο μακριά να πας Όταν έχεις στο σώμα Εκατό θηρία εκατό πληγές Κι άλλα τόσα βέλη;