«Ψηλά το κεφάλι στους άτιμους, παιδιά μου! Με θυσίες κερδίζεται η λευτεριά!» πρόλαβε να φωνάξει ο Μανώλης στους γιους του, πριν ακουστεί η πρώτη ομοβροντία των πυροβολισμών. Η πρώτη σειρά των αντρών μπροστά απ’ αυτούς έπεσαν κάτω νεκροί και ύστερα το πολυβόλο συνέχισε τη θανατηφόρα πορεία του, γαζώνοντας εκείνον και τα παλικάρια του. Έτσι, αγκαλιασμένοι έπεσαν στο χώμα, που ποτίστηκε με το αίμα τόσων αθώων ανθρώπων, εκείνη τη μέρα της συμφοράς και της σφαγής του άμαχου πληθυσμού των χωριών της μαρτυρικής επαρχίας Βιάννου. Πόλεμος, κατοχή, πείνα, αβάσταχτη απώλεια κι η Πολυξένη σαν δέντρο που το χτυπάει αλύπητα ο άνεμος στέκεται όρθια. Ριζωμένη βαθιά στη γη της, παλεύει να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη, την αγάπη και την ελπίδα. Μέσα στα ερείπια και το σκοτάδι θα μάθει πως η δύναμη της ψυχής δεν βρίσκεται στην έλλειψη του φόβου, αλλά στην απόφαση να συνεχίσεις ακόμα και όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Ένα βιβλίο υπόσχεση πως οι ψυχές των γενναίων δεν θα περάσουν ποτέ στη λήθη!