Ρωγμές, κλυδωνισμοί και ασυνέχειες, μέρος αναπόσπαστο της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι φυσικό να βρίσκουν ποιητική διέξοδο, ιδιαίτερα όταν συμβαίνουν ξαφνικά και πολλές φορές χωρίς αναστρέψιμη δυνατότητα. Ρωγμές στο συναισθηματικό βασίλειο του έρωτα και της αγάπης, ρωγμές από ευκαιρίες που δεν τις αρπάξαμε στο φτερό, ρωγμές και κλονισμοί από τις απώλειες ανθρώπινων υπάρξεων, αλλά και από γεγονό-τα υπερφυή που ανατρέπουν άρδην το όποιο σύστημα πίστεως έχουμε υιοθετήσει στη ζωή μας: κι είπα να σου τα γράψω όλα αυτά … προτού ξεσπάσει η μεγάλη πυρκαγιά, που με το εκτυφλωτικό της παρανάλωμα μεταποιεί την ύλη και τα συναισθήματα, κι όλες τις αποχρώσεις και τα χρώματα, σε πίνακα του Μάλεβιτς, στο σαν κατράμι μαύρο του τετράγωνο, τ’ ολόγιομο απ’ τις ρωγμές του χρόνου και της διαταραγμένης ψυχικής ισορροπίας.