Φτάνεις κάποια στιγμή στη ζωή σου που όλα μοιάζουν με εικόνες μαγικές… Χρώματα, μυρωδιές, ήχοι, μουσική... Ακόμα κι ο αέρας προκαλεί μέσα στην ύπαρξή σου μία εσωτερική αναστάτωση. Δεν μπορείς όμως να εξηγήσεις το γιατί. Ίσως επειδή οι τρίχες της κεφαλής σου ξεκίνησαν ν’ ασπρίζουν. Ίσως γιατί αποφασίζεις να κοιτάξεις κατάματα τον χρόνο που περνάει και να νιώσεις κάθε στιγμή ξεχωριστά.... Στο πέρασμα των χρόνων, και δη στο συμπλήρωμα της τρίτης δεκαετίας, αποφάσισα να δώσω μια νότα περισσότερο ποιητική στη ζωή τούτη που ζω. Είπα να δοκιμάσω ταπεινά γράφοντας λέξεις και στιχάκια σαν ένα μικρό αποτύπωμα των όσων έχω μέσα μου. Διάλεξα ν’ ανέβω τον δύσκολο αυτόν δρόμο της πιο μεγάλης ανηφόρας της γραφής… Τριάντα, λοιπόν, ποιήματα ή αλλιώς τριάντα ποιητικές δοκιμές, όσα και τα χρόνια που έχω ζήσει - δοκιμαστεί - μέχρι τώρα… Συμβολικά από τη μία για τα χρόνια της βιοτής μου κι από την άλλη για να θυμίζει τις τριάντα ημέρες κάθε μήνα. Γιατί κάθε μέρα είναι μοναδική - παλεύοντας ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο... Γιατί στην κάθε μέρα μπορείς να βρεις πραγματικά την ευτυχία... Γιατί κάθε μέρα μπορεί να γίνει μια ρίζα στην ανθρώπινη ανάσα…