Τη νύχτα που ομορφαίνει ο ουρανός εγώ κοιμάμαι με την πλάτη γυρισμένη κάθε ανάσα αποξενώνεται μια μάσκα ύπνου «δε βαριέσαι» την ονόμασα διώχνει τις αισθήσεις μακριά δεν έχω όραση, ούτε όσφρηση δεν έχω γεύση, έχω την ησυχία μου μαζεύω χρόνια σαν σκόνες στη γωνία κρυμμένος πίσω από ενοχές συνείδηση μου σιωπηλά σε περιμένω δεν τον αντέχω τον έρωτα όσο εσύ πονάς