Το παρελθόν μάς περιτριγυρίζει, άλλοτε σαν σμήνος πολύχρωμων αποδημητικών πουλιών και άλλοτε σαν αγέλη σκύλων. Είναι φορές που τριβόμαστε πάνω στα απομεινάρια του κι άλλες πάλι που αφήνουμε τη λήθη να το καταπιεί. Ακόμα όμως και πεθαμένο, είναι το μόνο νεκρό πράγμα που έχει γλυκιά μυρωδιά. Στις Σπασμένες μνήμες, μια συλλογή πολύτιμων θραυσμάτων της ζωής και βαθύτερων σκέψεων, γραμμένη με ειλικρίνεια και αμεσότητα, ο Τριαντάφυλλος Ε. Λυσιμάχου μάς μιλάει για ανθρώπους και γεγονότα που αφορούν το παρελθόν –αλλά και το παρόν και μέλλον– της ζωής της δικής του μα και άλλων, σε ένα βιβλίο που δεν επιδιώκει να σαγηνεύσει ούτε να επιτεθεί, παρά μόνο να δημιουργήσει μία οικειότητα μέσω των λέξεων, που τρυπώνουν παντού και τα φωτίζουν όλα, ακόμα και αυτά που συνήθως από φόβο αφήνουμε στο σκοτάδι.