Μπαίνει φουριόζος ο ποιητής στις καρδιές μας, ν΄΄ αφήσει παράπονα, οργή, αγωνία, θλίψη. Να είναι προνόμιο της νιότης, άραγε, ότι μπορεί να τα νιώθει όλα ταυτόχρονα, σε μέγεθος αναπάντεχα μεγάλο; Ή μήπως οι καιροί τούτοι απαιτούν σιωπή, από ανθρώπους που κραυγάζουν τα σωθικά τους για αλήθεια; Ό,τι κι αν ευθύνεται, φτιάχνει ποιητές που δεν βολεύονται σ΄΄ αυτή τη διπρόσωπη κανονικότητά μας. Γιατί, στ΄΄ αλήθεια, πώς καταφέραμε να βλέπουμε κανονικότητα, την αλλοπρόσαλλη πραγματικότητα που ζούμε; Ευτυχώς για εμάς, οι ποιητές είναι επίμονοι εργάτες της ατόφιας αλήθειας και δεν μας αφήνουν να χαθούμε στον «μεθυστικό» λαβύρινθο της συνεχούς αυτοπραγμάτωσης αλλά μας τραβάνε δυνατά απ΄΄ το μανίκι να μάθουμε να μοιραζόμαστε τους προσωπικούς μας θησαυρούς γνώσης και συναισθήματος. Ένας τέτοιος ποιητής είναι και ο Συμεωνίδης. Μέσα στις λέξεις του, μεγεθύνει το ανάστημά του και απαιτεί ασυμβίβαστα να δρέψει τους καρπούς της σποράς του, ν΄΄ αγαπήσει κι αυτά που μισεί και να ζήσει! Γιατί όπως μας λέει και ο Νικηφόρος Βρεττάκος: «Είμαι κι εγώ / μια μικρή λεπτομέρεια / μέσα στην τραγική / ιστορία του σύμπαντος. / Τα κύτταρά μου διεχώρισα / σε άπειρα πολλοστημόρια / για να τ’ αγαπήσω όλα / όσα κινούνται στη γη, /όσα στων θαλασσών τα βάθη αναπαύονται / κι όσα στ’ αχανή μού διαφεύγουν.