«Πολλά από τα στοιχεία που θα δείτε και θα διαβάσετε σ’ αυτή την παραμυθοϊστορία είναι πραγματικά. Υπάρχουν τα φουρφούρια, υπάρχει ο παιχνιδουργός-δημιουργός τους, υπάρχουν οι γάτες, υπάρχει κι ο κήπος – μόνο που είναι πολύ μικρότερος. Μέσα από τις εικόνες αναδεικνύεται και καταγράφεται μια σχετική πραγματικότητα· μια πραγματικότητα που ανασύρει νότες νοσταλγίας και μελαγχολίας για ένα σήμερα που φεύγει, καθώς αέναα το παρόν γίνεται παρελθόν. Έτσι, ας μην ψάξετε να βρείτε κάποιο ηθικό ή κοινωνικό δίδαγμα στην ιστορία. Απλά, ακολουθήστε τη γάτα που ζει στον κήπο με τα φουρφούρια και διασκεδάστε βλέποντάς τα να γυρίζουν στριφογυρνώντας ανέμελα στο απαλό αεράκι ή χορεύοντας δαιμονισμένα στον άγριο αέρα.»