Ίσως τα πιο φωτεινά πρόσωπα να είναι εκείνα που, ενώ σε κάνουν να γελάς, κλαίνε κρυφά μέσα τους. Αυτή η ποιητική συλλογή γεννιέται από την απώλεια, τη μοναξιά, την παιδική μνήμη, την απόρριψη, την ανάγκη για αγάπη και τη βαθιά επιθυμία του ανθρώπου να σωθεί χωρίς να χάσει την τρυφερότητά του. Μέσα από εικόνες γεμάτες ουρανό, παπαρούνες, θάλασσα, παιδικά δωμάτια, μητρικές σκιές και λουλούδια που ανθίζουν ακόμη και στην έρημο, ο ποιητής μετατρέπει το τραύμα σε λόγο και τον πόνο σε αναζήτηση φωτός. Είναι ποιήματα για το παιδί που μένει ζωντανό μέσα μας, για την πίστη, για την αγάπη που πληγώνει αλλά και λυτρώνει, για τη δύναμη να σηκώνεσαι ξανά. Είναι, τελικά, ο δικός μας παράδεισος ένα λιβάδι γεμάτο ελευθερία, παπαρούνες και πεταλούδες;