Από το απόφθεγμα του Ευριπίδη «Ὄλβιος ὅστις ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν», έως τη ρήση του George Santayana ότι « Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει», η Ιστορία παραμένει ο θεμελιώδης πυλώνας της συλλογικής μνήμης και της ανθρώπινης συνείδησης. Σε μια διαδρομή αιώνων, δεν στάθηκα ως απλός αφηγητής αλλά ως ταξιδευτής του χρόνου. Διέσχισα εποχές, μετενσαρκώθηκα σε άλλες ζωές και ακολούθησα τα ίχνη των ανθρώπων που έζησαν κάτω από τη βαριά σκιά των μεγάλων πρωταγωνιστών της Ιστορίας. Πολεμιστές, ακόλουθοι, σύμβουλοι, ναυτικοί, δούλοι και ελεύθεροι γίνονται οι φωνές μιας λησμονημένης ανθρώπινης πλευράς του παρελθόντος. Μέσα από ιστορικά γεγονότα-σταθμούς της μακραίωνης πορείας του Ελληνισμού αναδύονται τόποι, μύθοι, συγκρούσεις και πρόσωπα που ισορροπούν ανάμεσα στην ιστορική αλήθεια και τη λογοτεχνική ανασύνθεση. Το παρελθόν δεν παρουσιάζεται ως ένα ψυχρό χρονικό γεγονότων, αλλά ως μια ζωντανή εμπειρία, όπου οι ανθρώπινες αγωνίες, οι φόβοι, οι έρωτες, η πίστη, η προδοσία και η θυσία παραμένουν αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο. Ένα έργο που επιχειρεί να γεφυρώσει τη μνήμη με τη λογοτεχνία και να υπενθυμίσει πως η Ιστορία δεν κατοικεί μόνο στα πρόσωπα των ηρώων, αλλά και σε ένα πλήθος αφανών ψυχών, που υπήρξαν, συμπορεύτηκαν και χάθηκαν μαζί τους.