Ένας κύκλος ζωής έκλεισε εκεί όπου κάποτε είχε αρχίσει μέσα στην ορφάνια και την αβεβαιότητα της προσφυγιάς. Με μοναδικά του εφόδια το πείσμα για ζωή, την ακούραστη εργατικότητα, την ακέραιη τιμιότητα και μια αδάμαστη δίψα να ζήσει, να προχωρήσει, ο Νικόλαος ανδρώθηκε σε δύσκολους καιρούς, χαράσσοντας τον δικό του ξεχωριστό δρόμο. Πλάι στον αδελφό του, στάθηκαν ο ένας στήριγμα του άλλου, δυο ψυχές δεμένες από κοινή μοίρα και κοινό αγώνα. Μαζί απέδειξαν ότι η δύναμη του ανθρώπου δεν μετριέται από τα υλικά που κατέχει, αλλά από το πώς αντιστέκεται στις δυσκολίες της ζωής. Η ζωή του Δημήτρη, του Νικόλαου και της Ευτυχίας υπήρξε μια αλυσίδα από δοκιμασίες και απώλειες, από αγώνες αλλά και μικρές, νίκες. Κι αν δεν έγραψαν ιστορία με λόγια, την έγραψαν με το παράδειγμά τους. Άφησαν πίσω τους μια πολύτιμη παρακαταθήκη για όσους έρχονται μετά. Την αξία της οικογένειας, τη δύναμη της πίστης, της αλληλεγγύης, την ουσία της προσφοράς, και την πίστη πως, όσο δύσβατος κι αν είναι ο δρόμος, πάντα θα υπάρχει ένα φως αχνό, αλλά σταθερό. Φως από όπου μπορούμε να αντλήσουμε ελπίδα και κουράγιο.