Τις μεσημβρινές ώρες κάποιου ήσυχου αθηναϊκού Αυγούστου, ο πρωταγωνιστής επιστρέφει στον προαύλιο χώρο του παλιού του Δημοτικού Σχολείου με μέντορά του τον γερο-Χρόνο και οδηγό-ξεναγό του τον Πόνο. Μ’ ένα σαράβαλο ταξί περιδιαβαίνει τόπους και χρόνο και σε πρόσωπα του παρελθόντος και γεγονότα αναζητά απαντήσεις στο ερώτημα που τον βασανίζει: γιατί τον καίνε απραγματοποίητοι έρωτες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις; Τι τον κρατά δέσμιο σ’ ένα μακρινό μα και τόσο κοντινό παρελθόν; Στην πορεία του ονειρικού αυτού ταξιδιού, ο επιβάτης του ταξί θα γευθεί ξανά τα χείλη που αγάπησε, θα νιώσει αγκαλιές που δεν θα ξανασυναντήσει, θα θυμηθεί λόγια και κουβέντες που γλύκαιναν κάποτε την ψυχή του και έφτιαχναν όνειρα εντός του. Λυρισμός, επιρροές από τη λογοτεχνία της καθαρεύουσας, το μυθιστόρημα «Τα μαραμένα χρόνια» αποτελεί κράμα μαγικού ρεαλισμού με υπερρεαλιστικές νότες, με έντονο το στοιχείο της ονειρώδους περιγραφής και με στοιχεία για τον λαογραφικό πλούτο της Αττικής γης. Είπε κάποτε ο Τάσος Λειβαδίτης «κι η εξήγηση θα ’ρθει κάποτε, όταν δεν θα χρειάζεται πια καμμιά εξήγηση». Άραγε, μέχρι τότε ο επιβάτης-πρωταγωνιστής μας θα είναι ο ίδιος που ξεκίνησε αυτό το ταξίδι;