Υπάρχουν εποχές όπου η ψυχή μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα σε δύο κόσμους: εκείνον της ελπίδας και εκείνον της διάλυσης. Κάπου ενδιάμεσα σε αυτούς τους πόλους γεννήθηκε η ποιητική συλλογή ‘Τεμαχισμένη από ελπίδες’. Μέσα από θραύσματα μνήμης, απώλειας και αναζήτησης τα ποιήματα συνομιλούν με τη φύση του εαυτού να γίνεται κομμάτια και να ξαναβρίσκεται ως κάτι πιο αληθινό. ‘‘Τώρα είσαι χαρούµενη Μπορείς να το πεις στον εαυτό σου Μπορείς επιτέλους να αδειάσεις οποιαδήποτε φωνή έχεις µαζέψει πάνω σου και έχεις συνδέσει σε αυτό το µακρύ παλτό που φοράς χρόνια Ήρθε η στιγµή να το βγάλεις Τώρα µπορείς να σταθείς µπροστά από τη θάλασσα και να δεις τα κύµατα σαν ροή και όχι παλίρροια’’ Μια ποιητική συλλογή που εξερευνά την απώλεια, τη μνήμη και την ελπίδα μέσα από σύγχρονα, εξομολογητικά ποιήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη.