Στις δύο διαλέξεις του για τη Γαλλική Επανάσταση, ο Ρόμπερτ Ντάρντον διερευνά, στο επίπεδο του δρόμου αλλά και των λογοτεχνικών σαλονιών, τις τεράστιες πνευματικές μετατοπίσεις, τη συμβολή της βίας στην αποκαθήλωση των θεσμών του Παλαιού Καθεστώτος και τις εκφάνσεις της Επανάστασης στο χώρο των γραμμάτων και της λογοτεχνίας. «Λαϊκή κυριαρχία, πολιτική ελευθερία, ισότητα ενώπιον του νόμου – οι λέξεις λέγονται τόσο εύκολα στις μέρες μας που δεν μπορούμε να διανοηθούμε πόσο εκρηκτικές ακούγονταν το 1789. Δεν μπορούμε να μεταφερθούμε στον πνευματικό κόσμο του Παλαιού Καθεστώτος, όπου οι περισσότεροι πίστευαν ότι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, ότι η ανισότητα ήταν κάτι καλό, σύμφωνο με την ιεραρχική τάξη που είχε εγγράψει ο ίδιος ο Θεός στη φύση. Για να διαλυθεί το πνευματικό πλαίσιο του Παλαιού Καθεστώτος χρειάστηκε βία και δύσκολα μπορούμε να συλλάβουμε εμείς την ίδια τη βία, την εικονοκλαστική, σαρωτική, επαναστατική βία.»