... εκεί κοντά στο τελείωμα της μέρας που το φως αναλύει τα χρώματα του και βάφει τον ορίζοντα, ο άνθρωπος ακολουθεί το μυστικό πέρασμα στο μονοπάτι της σκέψης του, πέφτει σε περισυλλογή, αρχίζει την αυτοκριτική του, αποενοχοποιείται και προχωρά στην κάθαρση των πράξεων του. Συμμαχεί με τη νύχτα, συντροφεύει τη σκιά του και κρύβεται στις προσδοκίες του. Με το φέγγος της αυγής δυναμώνει, ελπίζει, κλέβει του ήλιου τα φιλιά - γιατρικό στην ψυχή του - και βγαίνει στο σεργιάνι του. Περιφέρεται σ'' έναν κύκλο που ποτέ του δεν θέλει να κλείσει προσπαθώντας να πετύχει με ακρίβεια το κέντρο τους στόχους του στο πεδίο βολής της ζωής του...