Το παρόν έργο αποπειράται να προσεγγίσει το Δίκαιο της Ενέργειας σε επίπεδο τόσο θεωρίας όσο και πρακτικής εφαρμογής. Το έργο αναπτύσσεται σε δύο άξονες: Ο πρώτος εστιάζει στο θεσμικό και οργανωτικό πλαίσιο του Δικαίου της Ενέργειας. Εδώ αναλύονται οι βασικοί θεσμοί, ενωσιακοί και εθνικοί, που συνδέονται με την αγορά ενέργειας και τη ρύθμισή της (π.χ. DG Ener, ΡΑΑΕΥ, ΕΔΕΥΕΠ κ.ά.), καθώς και οι βασικοί κανόνες οργάνωσης των ενεργειακών αγορών, όπως η υποχρέωση διαχωρισμού (unbundling) και το δικαίωμα πρόσβασης τρίτων (third party access). Ο δεύτερος άξονας δίνει έμφαση στις επιμέρους πηγές ενέργειας, διακρίνοντάς τις σε τρεις μεγάλες κατηγορίες, τον ηλεκτρισμό (π.χ. Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας), τους υδρογονάνθρακες (π.χ. φυσικό αέριο, πετρέλαιο) και τις σύγχρονες πηγές ενέργειας (π.χ. υδρογόνο). Στόχος είναι η, κατά το δυνατόν, απομάγευση του Δικαίου της Ενέργειας, ενός κλάδου περίπλοκου και συχνά δυσθεώρητου. Αυτή η απομυθοποίηση που επιδιώκεται, διά της περιδιάβασης από τη θεωρία στην πράξη του Δικαίου της Ενέργειας, η οποία φωτίζει όλους τους επιμέρους κλάδους αυτού, μαρτυρά την αναντίλεκτη δογματική βαρύτητα του Δικαίου της Ενέργειας στους κόλπους της επιστήμης του Δικαίου, αλλά και την τεράστια πρακτική σημασία του για τη δικηγορική πράξη και, εν γένει, την καθημερινότητα όλων.