Ο εργοδότης μπορεί ανέκαθεν να απολύει ελεύθερα. Οφείλει όμως να εξηγήσει γιατί; Από παλιά διατυπώθηκε η άποψη ότι η εξήγηση στον απολυόμενο είναι το δικαιότερο των αιτημάτων του. Κι όμως, το ισχύον δίκαιο εξακολουθεί να τη θεωρεί εν πολλοίς περιττή. Το άρθρο 17 του Ν 5053/2023 φέρνει επιτέλους αυτό το ερώτημα στο προσκήνιο και η παρούσα ανάλυση προσεγγίζει με κριτική διάθεση τον αναιτιώδη χαρακτήρα της απόλυσης υπό το φως της νέας αυτής διάταξης, η οποία έχει ιδιαίτερη δικαιοπολιτική αξία. Η ανά χείρας μελέτη επιχειρεί την ερμηνευτική προσέγγιση και συστηματική ένταξη του άρθρου 17 Ν 5053/2023 στο ισχύον δίκαιο της απόλυσης. Κρίσιμα ερωτήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της προστασίας του εργατικού δικαίου επανανοηματοδοτούνται: Οφείλει ο εργοδότης να εξηγεί, κατά τον χρόνο της απόλυσης, τους λόγους αυτής; Μπορεί να προβάλει άλλους λόγους, αργότερα, στο δικαστήριο; Ποιες είναι οι συνέπειες για τον εργοδότη που παραλείπει, παρά την υποβολή σχετικού αιτήματος, να γνωστοποιήσει τους λόγους απόλυσης; Το βιβλίο απευθύνεται σε όσους ασχολούνται καθημερινά με το εργατικό δίκαιο, πρωτίστως στη νομική κοινότητα, σε δικηγόρους, δικαστές, φοιτητές και ερευνητές, που αναζητούν μια συστηματική και τεκμηριωμένη προσέγγιση στο ζήτημα της γνωστοποίησης των λόγων απόλυσης. Δεν περιορίζεται όμως στην ερμηνεία του ισχύοντος δικαίου: αποτελεί και ένα βήμα διαλόγου με τον νομοθέτη, υποδεικνύοντας τον δρόμο για μεταρρυθμίσεις που θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός πιο δίκαιου καθεστώτος προστασίας των εργαζομένων.