Ένα εξάχρονο αγόρι βρέθηκε απροσδόκητα, για εφτά μήνες, καλογεράκι σε μοναστήρι καλογραιών, εξαιτίας ενός νομιζόμενου αμαρτήματος της μάνας του. Το μυθιστόρημα αυτό, ένα ζωντανό αυτοβιογραφικό ντοκουμέντο, εξιστορεί, χωρίς αναστολές, με γοητευτική αφέλεια και αμεσότητα, όλα εκείνα τα τραγελαφικά που έζησε εκεί και σημάδεψαν τη ζωή του. «... Όπου κι αν ταξίδευα, ως στρατιώτης, τουρίστας ή υπάλληλος, έτρεχα να επισκεφτώ τις διάφορες μονές, μήπως και βρω κάπου την Αγία Σκέπη, τη Σεβαστιανή, τη Φεβρωνία. την Αγάϋη. τη Μελιτινη και. κυρίως, τη μικρή Ζηνοβία... Αυτές οι μαύρες φιγούρες αναδεύονταν μέσα μου και εξακολουθούσαν να έχουν τις ίδιες μυθικές διαστάσεις, που πήραν τους εφτά εκείνους μήνες της... καλογερικής μου ζωής».