Την ώρα της σιωπηλής μάχης που δίνει ο καθένας μας σε κάποια γωνιά του κόσμου, συμβαίνουν και άλλα πράγματα. Παράλληλα. Αόρατα. Πράγματα που δεν ορίζουμε, δεν κατανοούμε και μάλλον ούτε θα μάθουμε ποτέ. Κάτι κινείται στο παρασκήνιο, μια υπόγεια μουσική, που παρακολουθεί τα μικρά μας βήματα και περιμένει την στιγμή για να φανεί. Κάποιες φορές, χωρίς προειδοποίηση, ανοίγει μια ρωγμή στον τοίχο του καθημερινού, και τότε περνάει μέσα κάτι άλλο. Κάτι απόκοσμο, γενναιόδωρο. Κάτι που δεν γίνεται να το προσέξεις αν είσαι μπουκωμένος ρεαλισμό. Την πεζή στιγμή που παλεύουμε για το αποτέλεσμα, κάτι άλλο δουλεύει για λογαριασμό μας. Όχι κατά παραγγελία. Όταν κοιτάς αλλού. Από απέναντι. Όλοι δικαιούμαστε το δικό μας “Μαγικό σουβλάκι”. Όχι για την αφιέρωση αλλά για εκείνη την στιγμή. Και το κείμενο αυτό δεν είναι για το τι έγινε. Είναι για το τι μπορεί να γίνει. Αρκεί να αφήσουμε έστω και μισό παράθυρο ανοιχτό.