«Τι μας έφερες;» φώναζαν τα σουρωτήρια στην Αριάδνη. «Έχεις χρυσάφι; Έχεις γλυκά; Έχεις δώρα;» Μα ό,τι κι αν έριχνες μέσα τους –νερό, χρυσάφι, φαγητό ή ακόμα και αγάπη– έπεφτε από τις τρυπούλες και χανόταν. Κι όμως, τα σουρωτήρια συνέχιζαν να ζητούν. Περισσότερο και περισσότερο. Ήθελαν να γεμίσουν για να νιώσουν πλήρη, να νιώσουν «κάτι», να νιώσουν ευτυχισμένα. Αλλά ποτέ κανένα τους δεν το είχε καταφέρει. Το παραμύθι Το Μυστικό της Χώρας των Σουρωτηριών αντλεί έμπνευση από σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από τον καταναλωτισμό, τις επίπλαστες επιθυμίες-ανάγκες, το αίσθημα του ανικανοποίητου, την απληστία και την αναζήτηση νοήματος. Μέσα σε έναν κόσμο υπερπληθώρας προϊόντων, ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει να έχει χάσει κάτι θεμελιώδες, και το παραμύθι αυτό προσπαθεί να ανοίξει έναν ήπιο διάλογο με τα παιδιά γύρω από την έννοια της πληρότητας, της ευτυχίας και της ουσιαστικής αξίας στη ζωή. Ίσως τελικά το ρηξικέλευθο ερώτημα της εποχής μας να μην είναι τι μας λείπει, αλλά τι έχουμε πάψει να βλέπουμε και να εκτιμούμε.