Ο Τζιόρτζιο ντε Κίρικο αποτελεί ίσως ένα μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης. Λίγοι παγκόσμια αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες είναι ταυτόχρονα τόσο ελάχιστα γνωστοί. Άνθρωποι με κάποια κουλτούρα είναι ικανοί ν΄ αναγνωρίσουν σε μια δεδομένη στιγμή τη "μεταφυσική ζωγραφική" του, επειδή είδαν κάποτε έργα του έστω σε reproductions. Και βέβαια με μια τέτοια λογική είναι ελάχιστοι αυτοί που γνωρίζουν την εξελικτική πορεία του ζωγράφου ντε Κίρικο. Με την αυστηρή έννοια του όρου, η μεταφυσική ζωγραφική του, που κάνει μια πορεία μέχρι το 1919, του χάρισε πολύ σύντομα μια πρώιμη φήμη και του εξασφάλισε μια αδιαφιλονίκητη θέση και δόξα ανάλογη με τη ροζ και τη γαλάζια περίοδο του Πικάσο και τους αστερισμούς του Μιρό. Ο ντε Κίρικο αποτελεί μαζί μ΄ αυτούς εκείνο το περίβλημα χωρίς το οποίο οι σημερινοί μελετητές δεν μπορούν να προχωρήσουν στην έννοια των νέων ιδεών. Το 1919 ο ντε Κίρικο πλησίαζε τα τριάντα και συνέχιζε να ζωγραφίζει αδιάκοπα μέχρι το θάνατό του, το 1978. Για ν΄ αποδείξουμε τη μοναδικότητά του -πράγμα που έχει τεράστια σημασία σε κάθε καλλιτεχνική ερμηνεία- χρειάζεται να δούμε το έργο του στο σύνολό του.