Με πλαίσιο ένα παραμύθι για την Κερασοφόρα Μάνα Ελαφίνα, που διηγείται ο παππούς στο μικρό ήρωα του βιβλίου, ο Τ. Αϊτμάτοβ, διεισδύει στη φλογερή ψυχή του Κιργιζιανού λαού, απ τον οποίο κατάγεται και ο ίδιος. "Ένα μόνο μπορώ να σου πω", λέει. "Αρνήσου εκείνα όλα, μ όσα δε συμφιλιώθηκε η παιδική σου ψυχή. Αυτού βρίσκεται η παρηγοριά μου. Έζησες σαν αστραπή, που μια μέρα μαζεύτηκε κι έσβησε. Οι αστραπές όμως διασχίζουνε τον ουρανό. Και ο ουρανός είναι αιώνιος. Και σ αυτό βρίσκεται η παρηγοριά μου. Και στο ότι ακόμα η παιδική συνείδηση στον άνθρωπο υπάρχει σαν τη φύτρα στο σπόρο. Χωρίς τη φύτρα, ο σπόρος δεν αναπτύσσεται. Ό,τι κι αν μας περιμένει στον κόσμο, η αλήθεια θα υπάρχει αιώνια, εφόσον γεννιούνται και πεθαίνουνε άνθρωποι..."