"Ήττα, ήττα μου, αθάνατο θάρρος μου,
συ κι εγώ θα γελάμε μαζί με την καταιγίδα
και θα σκάβουμε τάφους για κείνα όλα που πεθαίνουν
μέσα μας
και θα στεκόμαστε αποφασιστικά στον ήλιο
και θα είμαστε επικίνδυνοι"....
"Εσείς χτίσατε τις πυραμίδες πάνω στις καρδιές
των σκλάβων, αλλά οι πυραμίδες στέκονται τώρα
πάνω στην άμμο, μνημονεύοντας στους αιώνες
τη δική μας αθανασία και τη δική σας εξαφάνιση"....
"Σαν τραβήχτηκαν τα νερά, στην άμμο τα όνειρά μου έγραψα, τους διαλογισμούς, σκέψεις, ιδέες· μα όταν ήρθα στη φουσκοθαλασσιά τα λόγια αυτά της άμμου να στοχαστώ, μόνο η άγνοιά μου ολόγυρα ορθωνόταν"....
Ο Γιασίν αφηγείται πως μεγάλωσε γρήγορα και πέθανε ακόμη πιο γρήγορα στο Σιντί Μουμέν, στην άκρη της πόλης της Καζαμπλάνκας, μαζί με τα έξι αδέρφια του, τη μητέρα του, που κάθε μέρα είχε να τα βγάλει πέρα με τη φτώχεια και τα ζωύφια και με έναν πατέρα πρώην εργάτη, χαμένο στη σιωπή και τις προσευχές....