Γαλλική πεζογραφία

Το πεζογράφημα του Πωλ Βερλαίν Οι φυλακές μου περιγράφουν τις εμπειρίες του περιβόητου μποέμ από τη διετή κράτησή του στη Μονς, αφού πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Αρθούρο Ρεμπώ στο χέρι...

Πρόκειται για ένα σπουδαίο έργο της γαλλικής αστυνομικής λογοτεχνίας, γραμμένο το 1905...

Μια μητέρα, έτοιμη να κάνει τα πάντα για το παιδί της, ανακαλύπτει ότι αυτό που στοιχειώνει τον γιο της είναι ένα μυστηριώδες παρελθόν το οποίο η ίδια αγνοούσε παντελώς...

Γραμμένο το 1940, στις Η...

Το 1984 ήταν το έτος Ντιντερό, καθώς συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από το θάνατό του...

ΕΝΑ ΕΝΔΟΞΟ ΘΡΥΨΑΛΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ Κατά τις τρεις το απόγευμα, μιας μέρας το Οκτώβρη του 1844, ένας άντρας γύρω στα εξήντα, που για όλους, όμως, ήταν μεγαλύτερος, προχωρούσε στο Μπουλβάρ ντες Ιταλιέν, με βλέμμα πονηρά χαμηλωμένο και χείλια σφιχτά όλο υποκρισία, σαν έναν έμπορο που πριν από λίγο έκλεισε μια καλή δουλειά ή σαν ένα αγόρι περήφανο για τον εαυτό του, καθώς αφήνει το μπουντουάρ μιας κυρίας...

Ένας νεός φτωχός αλλά φιλόπονος, αφού έχει ζήσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας και στερημένος τα πάντα, μπερδεμένος ανάμεσα σε δύο γυναίκες, η μία άκαρδη που την αγαπάει, η άλλη με καρδιά που δεν την αγαπάει, είναι απελπισμένος και σκέφτεται ν'' αυτοκτονήσει, όταν ένας από τους φίλους του -πρέπει να τον ονομάσουμε γιατί στην Ανθρώπινη Κωμωδία παίζει σπουδαίο ρόλο: είναι ο Ραστινιάκ- τον συμβουλεύει να ριχτούν στις διασκεδάσεις και, για να βρουν τα μέσα, να παίξουν τα λίγα χρήματα που έχουν...

«Την άφησες να πεθάνει…» Η Κριστίν Στάινμεγιερ πίστευε πως το γράμμα που βρήκε την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραμματοκιβώτιό της δεν απευθυνόταν στην ίδια...

Αυτή η γυναίκα μου φάνηκε εντελώς ξεπεσμένη...

Συγκλονισμένη από τη μαρτυρία μιας Νιγηριανής πόρνης, η Γαλλίδα δημοσιογράφος Σερένα Μονιέ ταξιδεύει στο Λάγος για έρευνα...

«Ωστόσο είναι αργά για να τηλεφωνήσω, αρκούμαι σε ένα SMS...

Ο συνταγματάρχης Χασάν, πρώην μέλος της Προεδρικής Φρουράς του Σαντάμ Χουσεΐν, που παρακολουθείται από το τμήμα καταπολέμησης της τρομοκρατίας της Γιουροπόλ το οποίο διευθύνει ο Ντενίζ Σαλβέρ, βρίσκεται νεκρός σε πάρκο του Βερολίνου...

Είδα τότε απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα τη Γιαγιά ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, στη μέσα κάμαρα… Βαριανάσαινε, λαχάνιαζε, πνιγόταν, η ανάσα της σφύριζε και κοβόταν… Μόλις είχε φύγει ο γιατρός...

Μασσαλία, 1962...

Παρίσι, Γενάρης-Ιούνης 1985, Βαστίλη...