Εκδόσεις Άνω Τελεία

Ξέρουμε πότε γιορτάζουν, τι δουλειά κάνουν, τι ρούχα φοράνε, τι αμάξι οδηγούν...

Στον τόπο των άφθονων τάπας οι Άραβες φθονούνε στη γη της φθονερής αρκούδας οι Τσιγγάνοι αφθονούνε στο κάδρο της γκρεµισµένης Γκερνίκα ο Φρανθίσκο φθίνει στον τάφο του φθίνοντος Θερβάντες ο ∆ον γκρεµίζεται στην αρένα του ταυροµάχου µαχητή το πανί χορεύει στο τσαντίρι του φλαµένκο χορευτή µάχεται η βεντάλια...

Αν σύμφωνα με τον Αλμπέρ Καμύ η ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας, δεν ισχύει εξίσου ότι η ζωή είναι το άθροισμα των ανθρώπων που γνωρίσαμε, συναναστραφήκαμε λίγο ή περισσότερο, θαυμάσαμε; Η Άννα Πασχαλίδου γράφει για πέντε πρώτες συναντήσεις (και ενίοτε αρκετές επόμενες) με προσωπικότητες από τον χώρο της μουσικής που έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα της: Τζίμης Πανούσης, Νίκος Παπάζογλου, Μάνος Χατζιδάκις, Γκίλαντ Άτζμον και Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι...

Στο ταξίδι της επιστροφής στο χωριό με αφορμή την κηδεία της μάνας της, η Ρηνιώ αναμετριέται με το παρελθόν...

Ονομάζομαι Μάουρο Φουρλάν...

Η ανθολογία “Κοίταξέ με κατάματα” συγκεντρώνει μικροδιηγήματα τριών Χιλιανών συγγραφέων του 21ου αιώνα: της Γκαμπριέλα Αγκιλέρα Βαλδίβια, της Σίλβια (Τσίβι) Γουαχάρδο και της Πία Μπάρος...

Η παρούσα ανθολογία αποτελεί καρπό των Εργαστηρίων Μετάφρασης Ποίησης που διεξάγονται κάθε χρόνο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ ΛΕΑ (Λογοτεχνία εν Αθήναις) με φυσική παρουσία των ποιητών και ποιητριών...

Δύο καλοκαίρια πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης του 1821 ο νεαρός Τάσος εντάσσεται στην ομάδα του Δημήτρη Μακρή, του απροσκύνητου πρωτοκλέφτη του Ζυγού...

Η πολλά υποσχόμενη «θεωρία των ρυτίδων» της Δρ...

«Αν δεν καταστρέψεις κόσμους ολόκληρους για μια αγάπη αληθινή, για ποιον άλλον λόγο να το κάνεις;» Η Ντιάνα ξυπνά σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και όχι στην αγκαλιά του Πάνου, όπου είχε χάσει τις αισθήσεις της μετά την απόπειρα δολοφονίας...

Το τοπίο του προσώπου, μια κατάσταση της ψυχής...

Ευτέλεια ή εντέλεια εξαρτάται απ’ τη γωνία του δεύτερου γράµµατος...

«Κάπου είχα διαβάσει για τους Ρόνιν, τους ατιμασμένους περιπλανώμενους Σαμουράι...

«Από τότε που άρχισα να περπατώ στους δρόμους της πόλης, οι κρυφές γωνιές της με τραβούν και οι ασχήμιες της με βαραίνουν...

Μια πόλη στην οποία η τάξη δεν είναι επιλογή, αλλά υποχρέωση...