Αιγόκερως

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος είναι το πιο μετέωρο, αμφίσημο, ευφυές και, προπάντων, μη σοβαροφανές κεφάλαιο του κινηματογράφου μας...

Το έργο βασίζεται σ’ ένα πασίγνωστο γεγονός στην κατοχική Αθήνα του 1941, όταν μια νύχτα εξαφανίστηκε η ναζιστική σημαία που κυμάτιζε πάνω στην Ακρόπολη...

Τρεις ιστορίες μυστηρίου, αγωνίας και τρόμου...

Περιλαμβάνονται τα θ...

Περιλαμβάνονται τα θεατρικά έργα: ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ Η ΜΕΡΙΛΙΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ, ΟΠΟΙΟΣ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΤΗ ΜΕΔΟΥΣΑ ΚΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΕΤΡΩΝΕΙ (ΜΑΡΙΑ» όπως η ΠΑΝΑΓΙΑ · ΕΙΜΑΙ Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ...

Συμπεριλαμβάνονται τ...

Δεν θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε σε άλλον auter την ικανότητα να διατηρεί τον βασικό πυρήνα τού χαρακτήρα του αναλλοίωτο και, ταυτόχρονα, να αλλάζει προσωπεία, βαθαίνοντας και πλαταίνοντας κάθε φορά τις ψυχικές διαστάσεις των ηρώων του, οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι διαφορετικές όψεις του ίδιου ψυχισμού...

Δίχως κανένας μας να το καταλάβει, η συγγραφέας τρύπωσε ανάμεσα μας, έστησε κρυφά το λογοτεχνικό και φιλολογικό αυτί της και κατέγραψε τους μικρούς «ασήμαντους» διαλόγους μας...

Η γιαγιά Φώφη αναπολεί τις δόξες της μέσα από την αχλή των ψυχοφαρμάκων, ξεχασμένη στο σπίτι στο Κερατσίνι...

Όπως και να ’χει το πράγμα, είναι φανερό πως η pin-up ντύνεται όπως ντύνεται για δυο λόγους: για να ικανοποιήσει την κοινωνική λογοκρισία μιας προτεσταντικής χώρας, που αλλιώτικα δεν θα επέτρεπε την εξέλιξη της pin-up στη βιομηχανική και ημιεπίσημη κλίμακα, και, για να εκμεταλλευτεί αυτή τη λογοκρισία και να τη χρησιμοποιήσει ως ένα ακόμη παράγοντα διέγερσης...

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είμαστε όλοι κληρονόμοι του Καμπανέλλη...

Η μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο αποτελεί ένα πεδίο με τις δικές του θελκτικές και γοητευτικές οδούς δημιουργίας και έρευνας...

Το σίριαλ Ο Πατούχας (ΕΡΤ1, 1984) δεν εκφράζει ένα ευκαιριακό πάρεργο στη δημιουργική πορεία του Αλέξη Δαμιανού αλλά αποτελεί τον ελλείποντα κρίκο στην φιλμογραφία του και μια από τις πιο ιδιοσυγκρασιακές μεταγραφές του αφηγηματικού λόγου σε εικόνα...

Χωρίς φόβο και πάθος...

Το έργο του Νικολαΐδη σκεπάζεται από πολλαπλά στρώματα σκότους, αλλά στον πυρήνα του κρύβει αληθινή φλέβα φωτός, που δυστυχώς για το αμύητο φιλμικά πλήθος απαιτεί καθαρό βλέμμα και ελεύθερο νου για να μπορέσει κανείς να εισέλθει στο “ιερό” του...