Εκδόσεις Βακχικόν

Δέκα –ή και παραπάνω– γυναίκες, δέκα ιστορίες...

Τέσσερα παιδιά με πολυτελείς ζωές βαδίζουν προς την ενηλικίωση με φόντο την κωμικοτραγική τοιχογραφία της χώρας τους...

Μια φινετσάτη γυναίκα ερωτεύεται έναν βοσκό, ένας άντρας τρώει παγωτό για να πεθάνει, μια εργαζόμενη αποφασίζει να ξυρίσει το κεφάλι της προκειμένου να κρατήσει τη δουλειά της, ένας ασφαλιστής νομίζει πως διέπραξε φόνο μετά από ένα one night stand, μια γυναίκα σκέφτεται να γίνει οικογένεια με ένα ζευγάρι γκέι αντρών, ένας αστυνομικός των ΜΑΤ δέχεται επίθεση από την πρώτη του αγάπη κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, ένας άντρας σπρώχνει απαλά τη σύζυγό του από το μπαλκόνι επειδή δεν την αντέχει...

Ο Αντόνιο, ένας συνταξιούχος δάσκαλος από τη νότια Ιταλία, έχει μετατρέψει το παλιό του βανάκι σε περιοδεύουσα βιβλιοθήκη για παιδιά...

Δεκαετία 1970...

Για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, η Σοφία ζει μακριά από τη γενέτειρά της...

Ποιος είναι ο εφευρέτης άντρας; Είναι άνθρωπος ή μήπως πρόκειται για τον Θεό; Ο προσεκτικός άντρας από τι προσπαθεί διαρκώς να προφυλαχθεί; Τι φοβάται; Τι είναι αυτό που κάνει έναν τεμπέλη άντρα, τεμπέλη; Ο άντρας που αγαπούσε την πατρίδα του την αγαπούσε πράγματι; Ποιος είναι ο άντρας που όλοι νόμιζαν πως δεν υπήρχε; Και γιατί το νόμιζαν; Κι ο άντρας που έχασε τα λογικά του; Τι ακριβώς του συνέβη; Ο δυστυχισμένος άντρας γιατί είναι διαρκώς δυστυχισμένος; Τι πάει να πει τελικά δυστυχία; Κι ένας άντρας που αγαπάει πολύ τον υλικό πλούτο, τι ακριβώς αφήνει σε τούτο τον μάταιο Κόσμο όταν αναπόφευκτα κάποτε φτάνει η στιγμή να τον αποχωριστεί; Αυτά και άλλα πολλά είναι κάποια από τα ερωτήματα που προκύπτουν μέσα από τις ιστορίες του Έρλομ Αχβλεντιάνι...

Στην έναρξη της καραντίνας λόγω του κορονοϊού και έπειτα από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα με επιπτώσεις στη μνήμη της, η Σαλιμάρ κλείνεται στο διαμέρισμά της...

Αμμόχωστος, 1974...

Υπάρχουν, άραγε, μαγικά δαχτυλίδια; Μήπως έχετε δει κάποιο χόμπιτ στην Αθήνα; Μια κοπέλα συναντά στην Πάρνηθα έναν μονόκερο, ενώ στο Αιγαίο κυκλοφορεί μια γοργόνα...

H τέχνη δεν λογοδοτεί Ούτε χρειάζεται κανείς γι’ αυτήν ν’ απολογείται...

[…] Κι οι νύχτες, άδειες πατημασιές, που με δυσπιστία παραμερίζουν τα μελανθή μιας δίγλωσσης άνοιξης κι οι μέρες ήλιος ανήμπορος τυλιγμένες μ’ ένα δειλινό που ντύνεται πάντα με τα ξέφτια της νύχτας...

Λιάζομαι κι αναπνέω...

Δύο ηλικιωμένες γυναίκες διασταυρώνονται κατά τύχη με δύο μεσήλικες, γυμνιστές, σε μια παραλία...

Η ποίηση δεν είναι απλώς λογοτεχνία· είναι τρόπος επιβίωσης και πράξη μνήμης...