Ελκυστής

21ος Αιώνας, πλανήτης Γη, χώρα Ελλάδα...

Το τριανταφυλλένιο στόμα της Ρόζας, τα άτακτα χεράκια της Ζωζώς, ο τρόπος που γελάει η Ρίτα, τα σμιχτά φρύδια της Ελένης, το απαλό δέρμα της Χρυσής, η ενεργητικότητα της Τζένης, η ηδυπάθεια της Σοφίας, τα μακριά μαλλιά της Μυρτώς, οι σκούρες ρώγες της Άννας, τα γυμνασμένα πόδια της Άντζελα και η μέση δαχτυλίδι της Ρούλας...

Το λιμάνι είχε γεμίσει βαπόρια, κιβώτια, καλοντυμένο κόσμο φερμένο από την πρωτεύουσα και κάθε λογής αντικείμενα που αράδιαζαν οι βαστάζοι στην προκυμαία...

Το αποτέλεσμα γνωστό κι αβέβαιο συνάμα...

Είκοσι μία ανθρώπινες ψυχές ξεπηδούν απ’ τις σελίδες του βιβλίου κουβαλώντας η καθεμιά τα δικά της 21 γραμμάρια προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσουν την έννοια της ύπαρξής τους...

Ο Γιώργος, η Μαρία, ο Μαχήλ, είναι τα παιδιά των σημερινών καιρών, είναι τα παιδιά της νέας τάξης πραγμάτων...

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1980...

Η “Κάμερα” είναι μια σειρά από διηγήματα με κοινό παρονομαστή απλά, καθημερινά στιγμιότυπα στη ζωή συνηθισμένων ανθρώπων στην προσπάθειά τους να έρθουν σε συμφιλίωση με τη μοναξιά, τις τύψεις ή τις πληγές τους...

Η ζωή δεν είναι πάντα ανέφελη...

Ένα βιβλίο διαφορετικό από τα προηγούμενα του συγγραφέα...

Υπάρχουν ακόμα λίγα απομεινάρια προσωρινής ευτυχίας στα ερείπια της καθημερινότητάς μου...

Ο άνθρωπος καλείται να ανακαλύψει τον εαυτό του, να ενθυμηθεί και να δράσει...

«Αν ήταν να σας διηγηθώ κάτι κοινότοπο, δε θα έμπαινα, πιστέψτε με, διόλου στον κόπο...

Μια ιδέα γεννιέται πάντα στο μυαλό, αλλά ξεκινάει βαθιά απ’ την ψυχή...

Αν θέλουμε να κάνουμε ίσως το πιο αναγκαίο, δύσκολο αλλά και υπέροχο ταξίδι, τότε χρειαζόμαστε την Ποίηση, που προσπαθεί «μέσα από τα δικά της μάτια στην ψυχή μας να μάθουμε να κοιτάμε»...