Ενύπνιο

-

Φτάνω στο τέλος...

Κείμενα που γράφτηκαν βιαστικά σε στάσεις λεωφορείων τα βράδια, στο μετρό, σε ένα φίατ 500ράκι, σε κάποια βράχια πάνω απ’ τη θάλασσα, κάτω από βουκαμβίλιες, σε ένα τριάρι στη Νεάπολη, σε ένα μπαρ στην Κυψέλη, στα βρόμικα πεζοδρόμια της Αθήνας, σε φλοράλ παπλώματα, σε σοκάκια, πάνω σε ράγες και κάτω από φεγγάρια, σε τρόλεϊ, τρένα, πράσινες κόκκινες μπλε γραμμές, κάποιες φορές σε ταξί, πάντα στις σημειώσεις του κινητού μου και πάντα χωρίς πολλή σκέψη, σαν κάτι που απλά έπρεπε να γίνει...

«Πρέπει να ήταν η στιγμή που μπήκα στο κάδρο, γιατί μου κόπηκε απότομα η ανάσα...

Α ΠΟΤΑΜΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ Αυτός που εργάζεται στο όνειρο Ξεκινά απ’ την Ασκληπιού Και κατηφορίζει στις γκρίζες ζώνες της Ιπποκράτους...

αρχίζω μια νέα ζωή ...

«...

«Πονάει η αγάπη, τεντώνεται όλους να τους χωρέσει» Ο χρόνος αποτελεί στο έργο ένα διακύβευμα φωτός, η μοναξιά φορά τα χρώματα ενός σπάνιου πουλιού...

Ακολουθάω τρέχοντας, μέχρι το παρεκκλήσι του γκαβού, ένα σμήνος από φυγόκεντρα μελίσσια...

-

Έξω η νύχτα ψηνόταν...

-

Μ...

έτσι, ανάμεσα στο υπαρκτό της θλίψης και το ανύπαρκτο της νιότης σαν τυφλός ακροβατείς, σκοτώνεις τ΄΄ όνειρο ξανά αρνούμενος την πλάνη...

Ακόμη κι αν δεν υπήρχες, θα σε έστηνα στην καθήγκλα σου...