Οι άνθρωποι που πηγαινοέρχονται γύρω μου
Οι γιατροί, οι νοσοκόμες και τα μηχανήματα
Αν έπιαναν φωτιά
Αν καπνός, πυροβολισμοί και όπλα
Αν η συντέλεια
Δε θα μπορούσε να με σταματήσει
Δε θα μπορούσε να με εμποδίσει
Από το να φέρω την κόρη μου στον κόσμο...
Τρείς μάνες
Χρόνια τώρα μια φορά την εβδομάδα
άναβε ένα κεράκι στη Μεγαλόχαρη
και μετά πήγαινε τον τυφλό της γιο στον οίκο ανοχής
και τον περίμενε απέξω να τελειώσει
αδιαφορώντας για τ’ αυτοκίνητα και τους περαστικούς
που πια την είχαν συνηθίσει...
Μια συνάντηση, μια συζήτηση, μια αποκάλυψη, μια ιστορία, θεωρίες, γεγονότα, αλήθειες, ψέματα, στιγμές, στιγμές δυο ζωών, στιγμές μιας μέρας, στιγμές μιας στιγμής...
Κληρονόμος της παράδοσης του ελληνικού επιγράμματος (από τη Σαπφώ έως την Παλατινή Ανθολογία), ο έρως της Βιόλα Βότσιτς είναι μια συνάντηση σωμάτων, που αναδεικνύει τη σωματικότητα στην πιο καθαρή, προγονική, ζωώδη κατάστασή της...