Επίμετρο

H Αλεξάνδρα, μέσα στην απομόνωση και τη μοναξιά που βιώνει, μετρά τα χρόνια της...

Ο μικρός Γιωργάκης περιμένει με χαρά και ανυπομονησία τον παππού το Βαγγέλη να του μάθει το καινούργιο παιχνίδι που του έφερε, ένα ωραίο σκαλιστό τάβλι από ξύλο κερασιάς...

Τρεις γυναίκες μοιράζονται την ίδια αυλή, για περισσότερο από τριάντα χρόνια, σε μια συνοικία της Θεσσαλονίκης...

Είμαστε όντα με μυαλό και ψυχή, πλασμένα κατ’ εικόνα και ομοίωση ενός πανάγαθου θεού...

«Στο τέλος οι γονείς της κίνησαν να φύγουν...

Η γειτονιά και η πόλη...

O Αμπού Χασάν, ένας πατέρας από τη Συρία, κρατά στα χέρια του τα παιδιά του, καθώς αναζητούν ένα μέλλον μακριά από τη βία και την απώλεια...

Μάθετε στα παιδιά σας ν’ αγαπούν τα δέντρα...

H Ρόζα φοράει το κόκκινο κραγιόν και πετάει στα σύννεφα...

«Σε κάθε σελίδα του βιβλίου διακρίνεται η αφοσίωση του συγγραφέα στην περιοχή των Αγράφων...

«Υπάρχουν φορές που μια ομάδα ανθρώπων μπορεί να βρεθεί στα χέρια κάποιων αχρείων που επιλέγουν να τους αποδυναμώσουν»...

Τον Ιανουάριο του 1957, ο κιθαρίστας δολοφονεί τον τραγουδιστή του σχήματος, με τον οποίο παίζει...

Κυριακή μεσημέρι...

Γιατί διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία; Πώς ξεκίνησε ο βοσνιακός πόλεμος; Πώς σφαγιάσθηκαν 8000 άμαχοι που βρίσκονταν υπό την προστασία του ΟΗΕ στη Σρεμπρένιτσα και πώς η προσπάθεια απόκρυψης του εγκλήματος δημιούργησε το μεγαλύτερο εγκληματολογικό παζλ στον κόσμο; Ο μαζικός βομβαρδισμός της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Σεράγεβο στην αρχή του πολέμου αποσκοπούσε στην καταστροφή της πολιτιστικής μνήμης ενός έθνους; Τελικά ο πολιτισμός ενώνει τους ανθρώπους ή τους χωρίζει; Είναι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη βιώσιμο κράτος και μπορεί να γίνει πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Με ποιον τρόπο μπορεί να διαφυλαχθεί η ειρήνη και να αποφευχθεί ένας νέος πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης; Αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα, που αφορούν κάθε εμφύλια σύρραξη, προσπαθεί να προσεγγίσει ο συγγραφέας που έζησε επί τέσσερα χρόνια στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη εκπροσωπώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση...

Οι δύο γυναίκες, η μικρόσωμη και η γεμάτη και δυνατή, κουβάλησαν το ντιβάνι από το παζάρι του Πειραιά –ένα Σάββατο πρωί– μέχρι το δωμάτιο...